دیکتاتور های کوچک خانه چرا با همه چیز مخالفت می کنند؟
به گزارش علی جون، کلمه «نه» یکی از پرکاربردترین، چالش برانگیزترین و با این وجود حیاتی ترین واژه ها در راه رشد فرزندان محسوب می شود.
به گزارش علی جون به نقل از خبرنگاران جوان، خیلی از والدین شنیدن این کلمه را نشانه ای از لجبازی یا نافرمانی می دانند؛ اما روان شناسی رشد کودک نشان داده است که مخالفت کردن، ابزار اصلی فرزند برای کشف هویت، اعلام استقلال و بیان نیاز های درونی است. وقتی نگاه خودرا از یک رفتار ظاهری لجبازانه به نیاز پنهان پشت آن تغییر می دهیم، ارتباط میان والد و کودک از حالت جنگ قدرت به یک همکاری صمیمانه تبدیل می شود. هدف اصلی در این راه، کم کردن «نه» گفتن کودک نیست، بلکه هدف این است که فرزند یاد بگیرد احساس، ترجیح و دلیل خودرا به زبان بیاورد.
دو سالگی؛ استقلال و حق انتخاب
در دو سالگی، کودک برای اولین بار درمی یابد که موجودی مستقل از والدین است. مخالفت کردن در این سن، ساده ترین ابزار کودک برای کشف محیط و تمرین اراده بحساب می آید. در این مرحله، فرزند نیاز دارد اختیار و انتخاب را تجربه کند و خودآگاهی خویش را نشان دهد. والدین باید در این شرایط، انتخابی محدود بین دو گزینه مشخص عرضه کنند تا از ورود به جنگ قدرت جلوگیری شود. بعنوان مثال، والدین می توانند اختیار انتخاب لباس یا اسباب بازی را از میان دو گزینه به کودک (بلوز آبی رو می پوشی یا قرمز؟) واگذار کنند. سه سالگی؛ کنترل امور کودک سه ساله درحال توسعه پتانسیلهای حرکتی و شناختی خود است و می خواهد امور شخصی اش را خودش مدیریت کند. در این سن، فرزند نیازمند خودمختاری است و می خواهد کارها را به روش خودش انجام دهد. عدم تمایل به محدودیت پذیری و ایجاد چالش در این سن طبیعی به نظر می آید. والدین باید فرصت انجام کارهای شخصی را به کودک بدهند و او را در کارهای مختلف مشارکت دهند. همینطور والدین باید از صدور دستورهای مستقیم و یک طرفه پرهیز کنند. چهار سالگی؛ ایجاد شخصیتدر چهار سالگی، کودک وارد مرحله ایجاد سنجیده تر شخصیت می شود. در این سن، فرزند نیاز دارد سنجش واکنش ها و حدود اختیارات خودرا تجربه کند. کودک با مخالفت های خود، میزان پایداری قوانین و رفتارهای اطرافیان را ارزیابی می نماید. والدین باید علل منطقی و کوتاه را برای قوانین بیان کنند. والدین می توانند با عرضه الگوهای مناسب و نظرسنجی از کودک در تصمیم های کوچک، او را همراهی کنند. پنج سالگی؛ همراهیکودک پنج ساله زبان را به خوبی در اختیار دارد و می تواند تا حدی علت رفتارهای خودرا درک کند. در این مرحله، فرزند می خواهد بزرگتر دیده شود و در تصمیم گیری ها به عنوان یک فرد مستقل درک گردد. نیاز به فهم منطق پشت دستورها در این سن افزایش خواهد یافت. والدین باید با لحنی ساده، دلیل قوانین را برای کودک توضیح دهند. والدین احساسات و منطق کودک را می پذیرند و با درک متقابل با او برخورد می کنند. شش سالگی؛ قانون مندیبا توسعه روابط اجتماعی در شش سالگی، مفهوم قانون و احترام به مرزها پررنگ تر می شود. در این سن، کودک نیاز دارد احساس پیشرفت کند، هدایت شود و مورد درک متقابل قرار گیرد. والدین قانون گذاری را باتوجه به احساسات فرزند انجام می دهند. والدین با پذیرش نظر کودک و بازخورد مناسب به رفتارهای مثبت او، حس ارزش مندی را در او تقویت می کنند. هفت سالگی؛ استقلال فکریبا ورود به سن مدرسه، کودک هفت ساله وارد دنیای تفکر مستقل و مقایسه اجتماعی می شود. در این سن، فرزند نیاز دارد خودمختاری فکری داشته باشد و احساس ارزش فردی کند. کودک می خواهد استقلال خودرا درنظر و عمل نشان دهد. والدین با پرسیدن نظر کودک، گفتگو را بر پایه احترام متقابل شکل می دهند. والدین علل مخالفت یا دلخوری فرزند را بدون قضاوت می شنوند و به او حق اظهار نظر می دهند. هشت سالگی؛ مسئولیت پذیریدر هشت سالگی، کودک هویت هوشمندتر و کامل تری پیدا می کند. فرزند در این مرحله نیاز دارد مورد اعتماد قرار گیرد، در تصمیم گیری ها مشارکت کند و مسئولیت قبول کند. والدین به کودک حق انتخاب می دهند و او را در تصمیم گیری ها سهیم می کنند. والدین انجام برخی وظایف خانوادگی را به او می سپارند تا حس اعتماد و مسئولیت در او تقویت شود. هدف نهایی؛ پیشرفت مهارت گفت و گو و بیان احساساتوالدین با شناخت این مراحل درمی یابند که مخالفت فرزندان، بخشی طبیعی از روند رشد آنها است. هدف اصلی والدین، خاموش کردن صدای فرزند یا تسلیم محض بودن نیست. هدف این است که فرزند یاد بگیرد بجای لجبازی، احساس، ترجیح و دلیل خودرا شفاف بیان کند. وقتی والدین بستر گفتگو را فراهم می سازند، فرزند یاد می گیرد نظر خودرا محترمانه ابراز کند و به مرزهای دیگران هم احترام بگذارد.
منبع: علی جون
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب سایت علی جون