ابرسرمایه تشییع قائد شهید
به گزارش علی جون، تشییع قائد شهید ایران و اسلام به یک ابَر سرمایه تمدنی، اجتماعی و سیاسی تبدیل گشته است.
به گزارش علی جون به نقل از خبرنگاران جوان، تشییع قائد شهید ایران و اسلام به یک ابَر سرمایه تمدنی، اجتماعی و سیاسی تبدیل گشته است. عظمتی که در تهران، قم، نجف، کربلا و مشهد خلق شد، دلالت های مهمی برای جوامع هدف آن دارد. دلالت آن برای دشمن متجاوز، سرمایه اجتماعی عظیم، فعال و پر انگیزه جمهوری اسلامی است.
کودتای اسرائیلی دیماه ۱۴۰۴ در حقیقت با دو هدف مشخص طراحی شده بود؛ هدف اول، مشروعیت زدایی از جمهوری اسلامی بود. متجاوزان و اراذل اجاره ای آنها در داخل و خارج از کشور وظیفه داشتند با بوجودآوردن فضای خشونت حداکثری و کشته سازی، جمهوری اسلامی را به سرکوب و کشتار متهم و از این راه برای تجاوز و جنگ مشروعیت سازی کنند. در این سناریو، گسیل حجم بی سابقه ای از توهین و تخریب ضد رهبر شهید انقلاب، نشاندهنده نقشه شوم دشمن برای تعرض به آن وجود مقدس داشت که ناظران دلسوز بار ها در این مورد اخطار دادند.
هدف دوم کودتای دی، القای در آستانه فروپاشی بودن جمهوری اسلامی به دلیل ازدست دادن بدنه مردمی بود. به گواه گزارشهای پخش شده در رسانه های غربی از جلسه نتانیاهو با ترامپ، ۱۷ روز پیش از حمله ۹ اسفند، نتانیاهو و رئیس موساد بهره برداری زیادی از حوادث دی برای ترغیب ترامپ به حمله و ایجاد تصویری در دسترس از براندازی جمهوری اسلامی انجام دادند. اما سرمایه اجتماعی بی نظیر پدیدآمده بعد از حمله ۹ اسفند و شهادت رهبر انقلاب که در هفته قبل و با مراسم های وداع و تشییع به قله و نقطه اوج خود رسید، پروژه مشروعیت زدایی از جمهوری اسلامی و ایجاد برساخت فاقد پشتوانه مردمی از آنرا به صورت کامل نابود و متحول و قدرت بزرگی برای ایران خلق کرد.
محتوای تشییع دقیقا بر اساس سلوک شصت و چند ساله رهبر شهید بود؛ صورت بندی رهبر شهید از زندگی در نظام معنایی جهاد قابل درک است. او ۵۳ سال پیش از شهادتش در سلسله گفتار هایی که حالا در مجلّد «هم رزمان حسین» انتشار یافته است، بر خلاف مشهوراتی که سیره ائمه معصومین بعد از واقعه کربلا را انفعال و گوشه نشینی معرفی و مبنی بر این تفسیر انحرافی، مبارزات با ظلم و ستم حکام جائر را نفی می کنند، نشان داده است که امامان شیعه به مثابه انوار واحد و انسانی ۲۵۰ساله، محور اصلی ایجاد تشکیلات مبارزات سیاسی، تبلیغاتی و در تعدادی موارد پشتیبان مبارزات نظامی با دستگاه ظلم اموی و عباسی بوده اند. نظریه گران سنگ رهبر شهید در رابطه با امامت، حول محور جهاد است.
امامان مجاهدی که مستمراً به دنبال تحریف زدایی از دین برساخته خلفای جور هستند و هم زمان برای تحقق حکومت اسلامی بوسیله توسعه تشکیلات و یارگیری برای قیام کارسازی می کنند و لذاست که برخورد حکّام جور با آنان، از جنس زندان، تبعید، حصر، آزار، ترور شخصیت و قتل است. رهبر شهید مبنی بر این جهان بینی، آشکارا زندگی خویش را وقف جهاد و مبارزه کرد و از این رو، میان خصوصیت های آن دانشمند حکیم، شاید هیچ توصیفی از او به اندازه «امام مجاهد» جامع و گویا نباشد. او به مثابه دست پرورده ممتاز مکتب اجداد طاهرین خود، مجاهد زندگی کرد. مرگ اسطوره ای او هم جهاد بود و مولّد و مقوّم روح جمعی جهاد در ایران و فراتر از آن در امت اسلامی و همه آزادگان جهان شد.
تشییع او هم از جنس جهاد و حماسه شد. تشییع او نه یک سوگ خنثی و منفعل بلکه مرحله دیگری از مبارزه با دشمن متجاوز و نبرد «روایت ایران» بود. او با شهادت و تشییع خود هم برای کشور تولید قدرت کرد و روایت ایران قوی را ساخت. مجموع جمعیت چند ده میلیونی در همه شهر های ایران و عراق (و حتی برخی کشور های دیگر که بصورت نمادین بدرقه آقای شهید را برگزار کردند) این فهم مشترک را داشتند که سراسر زندگی رهبرشان جهاد و مبارزه بود، پایان ظاهری او هم اسطوره ای ترین و نمادین ترین شکل از مبارزه بود و تشییع او هم به صحنه ای با شکوه و تاریخ ندیده از ستیز و مبارزه با ظلم و ظالم تبدیل شد.
سرمایه خلق شده از دل جهاد تشییع، همچون هر سرمایه دیگری به صیانت نیاز دارد. این سرمایه باید خرج خلق یا تقویت کدام یک از مؤلفه های قدرت و بازسازی یا رفع کدام یک از نقاط ضعف یا صدمه شود؟ اگر این نقاط به درستی تعریف نشود، راه برای تجویز های انحرافی باز می شود؛ همان طور که بعد از جنگ ۱۲ روزه عده ای در قالب پیشنهاد تغییر پارادایم، دست کاری و تضعیف نقاط قوت نظام را مطرح کردند! یا این که ممکنست این سرمایه عظیم به جای آوار شدن بر روی دشمن متجاوز صرف خودخوری ها و خودزنی های داخلی شود؛ امری که متاسفانه رگه های آن در طول این مدت بروزاتی داشته است و در صورت مدیریت نشدن این فضا می تواند به مصداق آن سخن تبدیل گردد که سر چشمه شاید گرفتن به بیل، چو پر شد نشاید گذشتن به پیل.
پیشنهاد مشخص برای سرمایه قدرت خلق شده از دل میدان، خیابان و تشییع، هدایت آن بسمت تحول گرایی و تولید کارایی است. انتظار به حق مردم، تحول همه جانبه و رفع ناکارآمدی ها است. حوادث تلخ دیماه ۱۴۰۴ محصول طراحی و کارسازی دشمن صهیونی بود؛ اما اجرای آن در بستری از غفلت ها و ناکارآمدی های اقتصادی و امنیتی رخ داد. کارآمدسازی نهادی و مدیریتی بخش های کلیدی به ویژه در دستگاه های امنیتی و اقتصادی، لزوم قطعی برای تحقق انتظار تحول خواهانه مردم و مقابله فعال با تهدیدهاست.
مقوله خون خواهی در شعار ها و احساسات مردم در روزهای بعد از جنگ و به ویژه در روز های تشییع، مطالبه ای پررنگ و محوری بود. اینکه تقاص نهائی خون رهبر شهید، آزادی قدس است در قالب یک برنامه مستمر امری درست است؛ اما طراحی و اجرای قصاص آمران و عاملان این جنایت، دستور مشخص قرآنی از باب تعدّی به مثل است که تسامح در اجرای آن تاثیر مستقیم در طراحی های دشمنان ایران دارد. هر قدر هم ضربه های بزرگ نظامی، اجتماعی و ژئوپلیتیک به دشمن وارد شود همان طور که در این جنگ، ضرب شست های میدان، خیابان و تنگه هرمز، محاسبات آنها را دگرگون کرد؛ اما این معادلات و اهرم های قدرت، جایگزین خون خواهی و قصاص نخواهد بود. عملی کردن معادله راهبردی قصاص نیازمند آن است که بخشی مجزا و اختصاصی مرکب از بخش های امنیتی و نظامی با دستور کار فوق تشکیل گردد.
بطور خلاصه به گواه گزارشات پخش شده در رسانه های غربی از جلسه نتانیاهو با ترامپ، ۱۷ روز قبل از حمله ۹ اسفند، نتانیاهو و رییس موساد بهره برداری زیادی از حوادث دی برای تشویق ترامپ به حمله و ایجاد تصویری در دسترس از براندازی جمهوری اسلامی انجام دادند. او ۵۳ سال قبل از شهادتش در سلسله گفتار هایی که حالا در مجلّد هم رزمان حسین انتشار یافته است، بر خلاف مشهوراتی که سیره ائمه معصومین پس از واقعه کربلا را انفعال و گوشه نشینی معرفی و بر اساس این تفسیر انحرافی، مبارزات با ظلم و ستم حکام جائر را نفی می کنند، نشان داده است که امامان شیعه به مثابه انوار واحد و انسانی ۲۵۰ساله، محور اصلی ایجاد تشکیلات مبارزات سیاسی، تبلیغاتی و در تعدادی موارد پشتیبان مبارزات نظامی با دستگاه ظلم اموی و عباسی بوده اند. این سرمایه باید خرج خلق یا تقویت کدام یک از مؤلفه های قدرت و بازسازی یا رفع کدام یک از نقاط ضعف یا لطمه شود؟
منبع: alijoon.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب سایت علی جون