حرفه ای ها در روز های سخت دوام می آورند
به گزارش علی جون، چرا بعضی ها در بحران ها می شکنند، اما بعضی دیگر خودشان، رابطه هایشان و کارشان را سرپا نگه می دارند، و حتی در همان شرایط بحرانی مشابه رشد می کنند؟ تفاوت این دو دسته در «مهارت تاب آوری» است.
باشگاه خبرنگاران جوان - وقتی فشار ها زیاد می شوند و آینده کمی مبهم به نظر می آید، آدم ها به طور معمول یک سؤال مشترک در ذهن دارند: چه طور می شود دوام آورد و از حرکت نایستاد؟
تجربه نشان داده در همین مقطع هاست که تفاوت ها شکل می گیرد؛ بعضی فرسوده می شوند و بعضی دیگر یاد می گیرند چه طور خودشان را، رابطه هایشان را و کارشان را حفظ کنند.
این تفاوت از همین نقطه شروع می شود؛ از تاب آوری بعنوان یک مهارت انسانی، نه یک شعار. از نقش مدیران، خانواده ها و شبکه های حمایتی در سبک تر کردن بار روانی، و از این که چطور می شود حتی در وضعیت سخت، با گفت و گو، همدلی و همراهی ادامه داد یا اگر لازم شد، محترمانه و حرفه ای جدا شد
دکتر «مجید ایرانشاهی» مشاور منابع انسانی در اینباره برایمان می گوید.
رفتار های افراد در وضعیت ویژه وقتی فضا دو قطبی می شود و افراد در زمینهٔ گفت و گو با هم گرفتار چالش می شوند، یا حتی بدتر از آن، اگر در پلهٔ بالاتر کار به خشونت ورزی کشیده شود، بار روانی ناشی از آن بر همه تحمیل می شود.
وقتی در کسب وکار یا خانواده، شرایطی به وجود می آید که افراد درحال تجربهٔ غم یا زندگی در ابهام هستند، از نظر روانی باید بتوانند خویش را کنترل کنند. در حقیقت اشخاصی برنده می شوند و بقا پیدا می کنند که اصطلاحاً تاب آوری دارند.
به گفتهٔ ایرانشاهی در وضعیت ویژه می توان سه حالت را متصور بود: اول تاب آوری، بعد بقای افراد و در نهایت خداحافظی.»
حالت ایده آل، تاب آوری است تاب آوری از مدیر کسب وکار آغاز می شود، سپس به مدیران و بعد به نیرو ها منتقل می شود. در خانواده ها هم می توان این رویکرد را به کار بست. یعنی تاب آوری خویش را با تشکیل شبکه ها تقویت نماییم تا بتوانیم بقا پیدا نماییم.
به عقیده ایرانشاهی، حالت ایده آل، تاب آوری افراد و توانایی تاب آوری است که خود سبب بقا می شود.
اما تاب آوری چطور به وجود می آید؟ این مشاور کسب وکار در پاسخ می گوید «تاب آوری از بعد روانی، جسمانی، تمرین های گذشته و شبکه های ارتباطی افراد شکل می گیرد. زمانی که ما در کار تیمی و شبکه ای ضعیف عمل می نماییم، طبیعتاً قدرت تاب آوری در خودمان و کسب وکارمان کاسته می شود.»
در لایهٔ مدیران کسب و کار، این مورد شدیدتر است و در همکاران با شدت کمتری مشاهده می شود.
چطور تاب آوری خویش را افزایش دهیم؟ یکی از ضروریات اینست که «در شبکه هایی قرار بگیریم که همدلی، همدردی و همراهی اطرافیان را داشته باشیم» تا بتوانیم تاب آوری خویش را افزایش دهیم.
«دوری از اخبار یا کنترل شده شنیدن و دیدن و پیگیری اخبار، و کمتر گفت و گو کردن حول مسایل سیاسی کشور که چالش های بالاتری دارد» توصیهٔ دیگر ایرانشاهی برای افزایش تاب آوری است. چون در حالت های دوقطبی، تنش ها با صحبت در موضوعات سیاسی که به طور معمول در کشورمان ترند است، شدیدتر می شود.
در تاب آوری، نقش واحد های منابع انسانی بسیار جدی است که «بتوانند بحث حقوق و دستمزد، مزایا، و روتین های حمایتی بخصوص حمایت روانی را کنترل کنند.»
به عقیده این مشاور کسب وکار «در واقع گفت و گو، شفافیت و صداقت سبب می شود که بقای افراد یا حتی اگر خداحافظی، تعدیل نیرو و جدا شدن اتفاق بیفتد، این اتفاق با حال متناسب تری صورت بگیرد، البته نه حال بهتری.»
اگر تاب آوری محقق نشد چه؟ ممکنست هر تلاشی که از دستمان ساخته است، انجام دهیم، اما باز هم نتوانیم مقاومت نماییم. مثلا ورزش نماییم، تقویت روانی انجام دهیم، شبکهٔ ارتباطی خوبی داشته باشیم، گفت و گو نماییم و... ؛ اما تمام اینها هم کارساز نیفتد.
در این مرحله، لازم است که در کسب وکار ها به این سمت برویم که به صورت منطقی از محیط کار خود جدا شویم.
آداب جدا شدن از محیط کار را رعایت کنیم اگر بهر دلیلی حس می نماییم دیگر توان ادامه دادن را نداریم یا سطح تنش ها در محیط کاریمان بالا رفته و شدت گرفته است، لازم است آداب چطور جدا شدن را هم بدانیم.
در حقیقت، اگر در فضای کسب وکاری هستیم که دیدگاه های ما با آن فاصلهٔ زیادی دارد یا فشار های بیشتر از حدی را به ما وارد می نماید یا به هر علت دیگری در توانش نیست که ما را حفظ کند، باید بتوانیم به صورت حرفه ای از همدیگر جدا شویم (در گزارش بعدی به صورت مفصل به این مهارت می پردازیم.)
داشتن رفتار مناسب در لحظات بحران، نیازمند آموزش و کسب مهارت است. اما چون غالب ما چنین آموزشی ندیده ایم، طبیعتاً در بحران های کاری ممکنست نتوانیم رفتار منطقی داشته باشیم.
در کنار هم، با امید، می توان رشد کرد به گفتهٔ ایرانشاهی «یکی دیگر از وظایف مدیر کسب وکار (یا در خانواده ها، بزرگتر خانه) اینست که از بحث های سیاسی پیشگیری کند. چون وقتی فضا دوقطبی می شود، شدت برخورد سبب افزایش دلخوری ها و تنش ها می شود و تاب آوری کاسته می شود.»
علی ای حال، یا باید ادامه دهیم، یا از محیط کارمان جدا شویم، یا با نارضایتی درجا بزنیم؛ «بهترین راه اینست که ابتدا یاد بگیریم تاب بیاوریم و اگر نتوانستیم با محیط کنار بیاییم، گفت و گو نماییم و به صورت حرفه ای خداحافظی نماییم تا بقای خویش را حفظ نماییم.»
حقیقت اینست که با وجود سختی ها و فشارها، «با کنار هم قرار گرفتن و همراهی می توان مسیر را رو به جلو پیمود و متوقف نشد. بلکه امیدوار بود برای بهتر شدن، هر کس در حد تلاش خودش. چون خوشی و رشد، یک امر جمعی است.»
منبع: فارس
خلاصه اینکه
به اعتقاد این مشاور کسب وکار در حقیقت گفت و گو، شفافیت و صداقت سبب می شود که بقای افراد یا حتی اگر خداحافظی، تعدیل نیرو و جدا شدن اتفاق بیفتد، این اتفاق با حال متناسب تری صورت بگیرد، البته نه حال بهتری. ؛ اما تمام اینها هم کارساز نیفتد.
در این مرحله، لازم است که در کسب وکار ها به این سمت برویم که بصورت منطقی از محیط کار خود جدا شویم.
آداب جدا شدن از محیط کار را رعایت کنیم اگر بهر دلیلی حس می نماییم دیگر توان ادامه دادن را نداریم یا سطح تنش ها در محیط کاریمان بالا رفته و شدت گرفته است، لازم است آداب چگونه جدا شدن را هم بدانیم.
در واقع، اگر در فضای کسب وکاری هستیم که دیدگاه های ما با آن فاصلهٔ زیادی دارد یا فشار های بیش از حدی را به ما وارد می نماید یا به هر علت دیگری در توانش نیست که ما را حفظ کند، باید بتوانیم بصورت حرفه ای از همدیگر جدا شویم (در گزارش بعدی بصورت مفصل به این مهارت می پردازیم.)
داشتن رفتار مناسب در لحظات بحران، نیازمند آموزش و کسب مهارت است. چون خوشی و رشد، یک امر جمعی است.
منبع: alijoon.ir
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب سایت علی جون